Αγγειοχειρουργική Κλινική, Δ/ντής Ιωάννης Κωτσικόρης

Οι φλεβικές παθήσεις αποτελούν ένα ευρύ φάσμα αγγειακών προβλημάτων που επηρεάζουν τη λειτουργία των φλεβών και μπορούν να προκαλέσουν τόσο αισθητικά όσο και λειτουργικά προβλήματα στην καθημερινότητα του ασθενούς.

Οι φλεβικές παθήσεις περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων:

• τις ευρυαγγείες
• τη φλεβική ανεπάρκεια
• τους κιρσούς
• τη φλεβική θρόμβωση
• το μεταθρομβωτικό σύνδρομο
• τις φλεβικές δυσπλασίες
• το σύνδρομο πυελικής συμφόρησης
• τα άτονα  φλεβικά έλκη

Η πρόληψη των παθήσεων αυτών, η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία τους βελτιώνει σημαντικά την ποιότητα ζωής, αποδίδει άριστο αισθητικό αποτέλεσμα και μειώνει τον κίνδυνο μελλοντικών επιπλοκών.

Οι αρτηριακές παθήσεις προσβάλλουν, κυρίως, την αορτή, τις καρωτίδες, τα στεφανιαία αγγεία και τις περιφερικές αρτηρίες των κάτω άκρων και αποτελούν την κύρια αιτία νοσηρότητας και θνητότητας στην Ευρώπη.

Η τροποποίηση των παραγόντων κινδύνου σε συνδυασμό με τις σύγχρονες τεχνικές διάγνωσης και θεραπείας επιτρέπουν σήμερα την αντιμετώπισή τους σε αρχικό στάδιο.

Οι πιο συχνές αρτηριακές παθήσεις είναι, μεταξύ άλλων:

• η ανευρυσματική νόσος κοιλιακής αορτής και άλλων αγγείων (ανεύρυσμα ιγνυακής, ανεύρυσμα καρωτίδας, ανεύρυσμα νεφρικής κ.ά.)
• η στένωση της καρωτίδας
• η περιφερική αγγειοπάθεια
• η ισχαιμία κάτω άκρων (διακοπή παροχής αρτηριακού αίματος σε έναν ιστό, όργανο ή άκρο που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης)
• εντερική ισχαιμία
• νόσος Bürger
• στένωση νεφρικής αρτηρίας
• σύνδρομο θωρακικής εξόδου
• σύνδρομο παγίδευσης ιγνυακής αρτηρίας
• σύνδρομο υποκλοπής υποκλειδίου

Η αγγειακή προσπέλαση απευθύνεται σε νεφροπαθείς ασθενείς και σκοπό έχει να διασφαλίζει ασφαλή προσέγγιση και επαρκή ροή για την πραγματοποίηση της αιμοκάθαρσης. Στην προσπέλαση αύτη, ο αγγειοχειρούργος δημιουργεί μια τεχνητά διαμορφωμένη φλέβα, οπού αργότερα θα χρησιμοποιηθεί από τον λεγόμενο «Τεχνητό Νεφρό» για να πραγματοποιηθεί η αιμοκάθαρση.

Οι κιρσοί αποτελούν μία από τις πιο συνηθισμένες παθήσεις του ενήλικου πληθυσμού. Είναι αποτέλεσμα της χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας και πιο συγκεκριμένα της βαλβιδικής ανεπάρκειας του επιπολής φλεβικού δικτύου (μείζονος και ελάσσονος σαφηνούς φλέβας).

Η σαφηνεκτομή μέχρι και το 1990 αποτελούσε τον μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης. Οι τρόποι αντιμετώπισής τους έχουν εξελιχθεί θεαματικά τα τελευταία χρόνια. Οι περισσότεροι ασθενείς που πάσχουν από κιρσούς μπορούν πλέον να θεραπευτούν με μία μοντέρνα αναίμακτη τεχνική: το ενδοφλέβιο Laser. Η θεραπεία κιρσών με laser, είναι ελάχιστα επεμβατική, γίνεται με τοπική αναισθησία και δεν χρειάζεται νοσηλεία μεγαλύτερη από μερικές ώρες. Η θεραπεία των κιρσών με τα laser τελευταίας γενιάς έχει εξαιρετικά αποτελέσματα.

Ο ελάχιστα επεμβατικός χαρακτήρας της προκαλεί πολύ λιγότερες μετεγχειρητικές μελανιές και σχεδόν καθόλου πόνο ή άλλες ενοχλήσεις, με αποτέλεσμα να επιτρέπει στον ασθενή την άμεση επιστροφή του στις επαγγελματικές του δραστηριότητες, παρέχοντας άριστα αποτελέσματα.

Η αντιμετώπιση του ανευρύσματος κοιλιακής αορτής απαιτεί εξειδικευμένη αξιολόγηση και προσεκτικό σχεδιασμό, ώστε να επιλεγεί η κατάλληλη θεραπευτική προσέγγιση για κάθε ασθενή.

Σε όλους τους ασθενείς με ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής θα πρέπει να ακολουθηθούν συγκεκριμένα βήματα για την επιλογή της καλύτερης αντιμετώπισης. Η λήψη ιστορικού, η εκτίμηση κινδύνου ρήξης, η εκτίμηση προσδόκιμου επιβίωσης, η εκτίμηση χειρουργικού κινδύνου, ο απεικονιστικός έλεγχος και η λεπτομερής ενημέρωση του ασθενή για τους τρόπους αντιμετώπισης του ανευρύσματος κοιλιακής αορτής.

Έτσι λοιπόν οι τρόποι αντιμετώπισης είναι η συντηρητική αντιμετώπιση, η ανοιχτή αποκατάσταση, η ενδαγγειακή αποκατάσταση και οι υβριδικές επεμβάσεις. Αφού έχουν γίνει όλα τα παραπάνω βήματα και η σωστή ενημέρωση του ασθενή και έχουμε αποκλείσει όλες τις αντενδείξεις, τηρώντας  τις ανατομικές προϋποθέσεις από την αξονική τομογραφία σχεδιάζουμε το χειρουργικό πλάνο με σκοπό την καλύτερη θεραπευτική επιλογή για ένα άριστο χειρουργικό αποτέλεσμα.

Η καρωτιδική νόσος και η στένωση των καρωτίδων αποτελούν σημαντικές αγγειακές παθήσεις, καθώς συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου. Η έγκαιρη διάγνωση, η σωστή εκτίμηση του βαθμού στένωσης και η επιλογή της κατάλληλης θεραπευτικής μεθόδου είναι καθοριστικής σημασίας για την πρόληψη σοβαρών επιπλοκών.

Οι τρόποι αντιμετώπισης της καρωτιδικής στένωσης είναι η ενδαρτηρεκτομή καρωτίδος (μέθοδος εκλογής με καλύτερα αποτελέσματα) και η ενδαγγειακή αντιμετώπιση με τοποθέτηση stent.

Η ενδαγγειακή αντιμετώπιση είναι μέθοδος επιλογής όταν ο ασθενής έχει εχθρικό τράχηλο (ακτινοβολία τραχήλου, ασθενείς με τραχειοτομία, λοίμωξη, συρίγγιο), παράλυση ετερόπλευρου λαρυγγικού νεύρου, προηγούμενη ενδαρτηρεκτομή με επαναστένωση, υψηλή στένωση μη προσπελάσιμη χειρουργικά, σε ασθενείς υψηλού κινδύνου (σοβαρές καρδιολογικές παθήσεις η σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια).